Mijn boek | Hoofdstuk 1: Ontwaken #1 | & GEEF JE MENING!

Dit is wat er gebeurt als je ideeën en tijd in overvloed hebt. Hopelijk geniet je van mijn zelfgeschreven verhaal/beginnend boek. Het begin heb ik al lang geleden geschreven, maar ik ben het nu aan het verbeteren, op Word aan het zetten om daarna verder te kunnen gaan. Ik hoop dat je geniet van het boek, dat voorlopig nog geen naam heeft, maar dit hoofdstuk 1 heet alvast “Ontwaken”.

Ontwaken ( deel 1 / #1)

 

Het eerste wat ik zie is een vage lichtbundel. Wanneer mijn oogspleetjes stilletjes opengaan, zie ik een witte muur. Ik voel me wat duizelig en besluit om mijn ogen weer te sluiten. Mijn vingers betasten het ijzer waar ik op lig en mijn lichaam besluit om te gaan zitten. Het eerste wat ik in me voel opkomen wanneer ik probeer te oriënteren is een flits uit het verleden: een vreselijk ongeval. Toen mijn fiets werd gegrepen door een kanjer van een vrachtwagen dacht ik enkel: was dit nu mijn leven? Zou ik nu voor eeuwig wegkwijnen in het verste duistere hoekje van het heelal? Dat was iets waar ik nooit aan heb gedacht, maar voor ik er verder over kon nadenken werd alles zwart.

 
En hier zit ik dan, ik begin steeds meer te beseffen dat ik het overleefd heb en dat ik er toch niet zo zwaar aan toe was. Sasha Rose zou dan toch nog verder leven, zou van het leven meer dan ooit gaan genieten en zich op nieuwe avonturen gaan storten. Het lijkt meer en meer op een film, waarin een tiener de hoofdrol speelt en na een ongeval begint in te zien hoe mooi het leven op aarde wel niet is. Hoe langer ik erover nadenk, hoe onwerkelijker het lijkt: heb ik die zware klap wel overleefd? Op het moment zelf zou ik mij nooit hebben kunnen inbeelden dat iemand zo een zwaar ongeval kan overleven. Want zeg nu zelf: een vrachtwagen van om en bij de 1000 kilogram die frontaal botst tegen een tienermeisje van amper 60 kilogram? Dat zou pas een drama-komedie zijn.

 
Ik begin te beseffen dat ik op een joekel van een ziekenhuisbed lig. Dat soort dat je enkel maar ziet in films. Rondom me zijn er allemaal perfecte, egale, witte muren. Ze lijken me aan te staren en te hypnotiseren, want nergens zie ik een raam. Is dit een ziekenhuis? Het lijkt meer op een isoleercel voor gestoorde patiënten. Het enige wat in deze ruimte te vinden is, is een groot bed, een krankzinnige tiener, en een deur die je enkel maar kan onderscheiden van de rest aan de glanzende horizontale deurklink. Wat zou er zich achter die deur afspelen? Mijn moeder, heel erg ongerust over haar dochter. Een vader die haar probeert te bedaren, maar zelf ook zo kapot is dat hij geen woord kan uitkramen? Ik moet zien wat er zich buiten deze muren bevindt! Wanneer ik weg wil rennen, merk ik dat ik vastgebonden ben. Stevige boeien klemmen zich stevig vast rond mijn polsen en enkels, terwijl ik me tevergeefs probeer los te rukken uit deze brandende en storende pijn. Hoe hard ik ook trek, hoe lang ik ook probeer, ik word er alleen maar moe van. Dit kan je toch geen ziekenhuis noemen? Ik besluit dan maar om te schreeuwen, maar er komt slechts een zwakke, enkele kreet uit mijn keel. Ik ben duidelijk verzwakt en belandt in een vicieuze cirkel: aan de brandende marteltuigen trekken, een zwakke kreet uitdrukken, dan weer gefrustreerd opnieuw en opnieuw beginnen… Hoe lang kan iemand zoiets uithouden? Er lijken wel uren te verstrijken en ik blijf maar doorgaan, tot het me gewoon echt allemaal te veel wordt. Terwijl ik worstel met mijn gedachten over hoe ik in godsnaam hier ben terechtgekomen, val ik in een diepe slaap.

 
Als ik wakker word, zal alles beter zijn. Dit had ik voor ik in slaap viel nog net gedacht. Nu ik mijn ogen opendoe bid ik in mezelf dat de boeien weg zijn, ik door de deur kan spurten, mijn ouders kan omhelzen en ten slotte mijn oude leventje weer kan oppikken. Rondom me is er niets veranderd, behalve dan dat er een klein tafeltje naast m’n bed staat met erop een glaasje water. Ik drink er kleine teugjes van en voel me wat minder duizelig als ik merk dat alle handboeien verdwenen zijn. Hunkerend naar die deurklink ga ik nu stapje voor stapje vooruit en grijp hem vast… Op slot. Dat kunnen ze niet menen! Als mijn vader én aanzienlijk advocaat dit te weten komt, zal hij de hele entourage in de rechtbank een poepje laten ruiken! Ik besluit dan maar om me terug in het bed te nestelen en weer te slapen, of ten minste wat te rusten. “Klop, klop, klop.” Ik moet mezelf bedwingen om niet omhoog te springen van opwinding en ga wat rechter zitten wanneer het tot me doordringt dat ik uit deze hel wordt gehaald!

 

Wat vinden jullie ervan? Voor herhaling vatbaar? Willen jullie het vervolg wekelijks of tweewekelijks? Ik wil graag je mening horen! Dankjeeeeeeeeeeeeeeee! x

Advertenties

4 gedachten over “Mijn boek | Hoofdstuk 1: Ontwaken #1 | & GEEF JE MENING!

  1. Proficiat Lyana! Als alle hoofdstukken zo leuk zijn om te lezen ,is dit zeker voor herhaling vatbaar! 🙂 Je schrijft echt al goed, en ik vond het zo boeiend dat ik het helemaal heb gelezen 😉

  2. Wauw! Echt goed geschreven. De beschrijvingen zijn ook super, je waant je echt helemaal in die kamer als je het aan het lezen bent. Proficiat! 🙂

Reageer met liefde.

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s